oh-my-pi w Visual Studio i VS Code

oh-my-pi to dwa osobne rozszerzenia: dla Visual Studio i dla VS Code. Agent oh-my-pi (OMP) działa w panelu edytora, bez przeskakiwania do terminala. Zmiany oglądasz w natywnym diffie, akcje agenta zatwierdzasz w czacie, a on sam buduje projekt i korzysta z debuggera.

Repozytorium GitHub
platforma
Visual Studio 2022 17.14+, 2026, VS Code
protokół
OMP JSONL RPC
licencja
MIT

Po co to zrobiłem

oh-my-pi działa w terminalu, a ja pracuję w edytorach. Dlatego powstały dwa rozszerzenia: dla Visual Studio, które wie najwięcej o projekcie .NET (solution, Error List, natywny diff, debugger), i dla VS Code.

Rozszerzenia niczego nie zgadują. Uruchamiają OMP i rozmawiają z nim przez jego oficjalny protokół, a nie przez parsowanie tekstu z terminala. To, co widzisz w panelu, pochodzi prosto od agenta.

Nie ma tu też drugiej konfiguracji. Modele, logowanie, serwery MCP i sesje ustawiasz raz, w OMP, a rozszerzenia z tego korzystają.

Dwa edytory, dwa rozszerzenia

Visual Studio

GitHub

Panel oh-my-pi w Visual Studio, dołączany jako zakładka obok Solution Explorera. Agent pracuje na solution, Error List, natywnym diffie i debuggerze.

  • czat ze strumieniowaną odpowiedzią, krokami narzędzi z czasem trwania i podsumowaniem każdej tury: czas, tokeny, koszt
  • sekcje Changes z natywnym diffem Visual Studio oraz Agents z podagentami, którym można podpowiadać w trakcie pracy
  • pliki z aktywnego edytora i Solution Explorera, obrazy ze schowka lub przeciągnięte oraz długi wklejony tekst jako osobny załącznik
  • narzędzia vs_* dla agenta: solution, dokumenty, budowanie z błędami z Error List, okna Output, projekty, debugger i dowolne polecenie Visual Studio
  • modele, poziomy myślenia i router poziomów pochodzą z OMP; sesje można wznawiać, a domyślnie po otwarciu solution wraca jego ostatnia rozmowa
  • pytania i prośby o zgodę pojawiają się w czacie; nic nie jest zatwierdzane automatycznie
  • jeden proces OMP na instancję Visual Studio, uruchamiany w katalogu solution i podnoszony po awarii

wymaga Visual Studio 2022 17.14 lub nowszego, także 2026 (Community, Professional, Enterprise; x64 i Arm64), oraz zainstalowanego OMP. Instalacja z pliku .vsix.

VS Code

GitHub

Panel oh-my-pi w Secondary Side Bar po prawej, jak Claude Code czy GitHub Copilot Chat, więc Eksplorator i edytory zostają na swoich miejscach.

  • sekcje Chat, Agents i Changes; kliknięcie pliku w Changes otwiera natywny diff VS Code
  • kontekst edytora dołączany do wiadomości jednym przełącznikiem: aktywny plik, zaznaczenie, diagnostyki i pliki zmienione w Git
  • komendy ukośnikowe z OMP (wbudowane, skille, rozszerzenia) z podpowiedziami po wpisaniu /
  • wybór modelu z ulubionymi i ostatnio używanymi, z oknem kontekstu i ceną, poziom rozumowania auto oraz tryb fast
  • podgląd limitów dostawców (Show Usage) bez wpisywania czegokolwiek do rozmowy
  • pliki i foldery z Eksploratora, obrazy oraz długi wklejony tekst jako załączniki
  • narzędzia vscode_* dla agenta: dokumenty (także niezapisane zmiany), Problems, zadania, debugger i dowolne polecenie VS Code
  • działa lokalnie i w zdalnym hoście rozszerzeń; w trybie Restricted Mode OMP nie startuje, dopóki nie zaufasz workspace

wymaga VS Code 1.106 lub nowszego i zainstalowanego OMP. Workspace musi być folderem na dysku, wirtualne workspace nie są wspierane. Instalacja z pliku .vsix.

Co jest w panelu

Chat
Odpowiedź pojawia się w trakcie pisania. Przy każdym narzędziu widać, co agent uruchomił, z czym i ile to trwało, a na koniec tury: czas, tokeny i koszt.
Pisanie w trakcie pracy
Enter wysyła, Shift+Enter robi nową linię. Gdy agent pracuje, Enter dorzuca mu wskazówkę do bieżącej tury, Alt+Enter odkłada wiadomość na później, a Esc wszystko zatrzymuje.
Changes
Lista plików, które agent zmienił. Klikasz i masz natywny diff edytora: jak było i jak jest.
Agents
Podagenci, których uruchomił OMP, mają własną sekcję. Możesz każdego rozwinąć i podpowiedzieć mu, co ma robić.
Pliki w rozmowie
Dodajesz aktywny plik albo kilka naraz z Eksploratora. Agent dostaje ścieżki i sam je czyta.
Modele
Lista modeli i poziomy myślenia przychodzą z OMP, więc nowy model pojawia się bez aktualizacji rozszerzenia.
Sesje
Nowa sesja, historia, powrót do starej, zmiana nazwy. Domyślnie po otwarciu solution albo folderu wraca ostatnia rozmowa.
Pytania agenta
Gdy agent prosi o zgodę albo o odpowiedź, pytanie pojawia się w czacie, a gdy panel jest schowany, dostajesz o tym znać. Nic nie jest klikane za Ciebie.

Agent obsługuje edytor

Agent nie tylko pisze kod w czacie. W Visual Studio może otworzyć plik, poprawić go w edytorze, zapisać, zbudować solution i przeczytać błędy z Error List, tak jak Ty. W VS Code pracuje na dokumentach, panelu Problems i zadaniach (tasks), a wynik zadania i jego błędy wracają do niego od razu.

Zna też debugger: postawi breakpoint, uruchomi aplikację, przejdzie krok po kroku i sprawdzi wartości zmiennych. A jeśli czegoś nie ma wprost, uruchomi dowolne polecenie edytora, na przykład formatowanie albo testy.

Dzięki temu nie dostajesz łatki do sprawdzenia na ślepo. Agent sam ją kompiluje, widzi, co nie działa, i poprawia.

Kontrola i bezpieczeństwo

O tym, co wymaga Twojej zgody, decydują ustawienia OMP. Rozszerzenie nigdy nie odpowiada za Ciebie, a hasła i inne tajne odpowiedzi nie trafiają do logu.

Narzędzia Visual Studio przyjmują tylko ścieżki z otwartego solution albo folderu. O tym, co agent może zrobić poza nimi, decyduje polityka zatwierdzania w OMP.

W VS Code ścieżki w narzędziach plikowych też muszą leżeć w katalogu roboczym OMP albo w folderze workspace. Wyjątkiem jest vscode_execute_command: uruchamia dowolne polecenie VS Code z dowolnymi argumentami, więc przez nie agent może otworzyć, zmienić albo uruchomić coś poza workspace. Tu również ostatnie słowo ma polityka zatwierdzania w OMP.

Rozszerzenia nie przechowują żadnych kluczy ani haseł. Pamiętaj jednak, że kod i wyniki narzędzi trafiają do dostawcy modelu, którego wybrałeś w OMP. Przy poufnym kodzie warto o tym pomyśleć wcześniej.

Czego potrzebujesz

Visual Studio 2022 (od wersji 17.14) albo 2026, w dowolnej edycji, albo VS Code 1.106 lub nowszy z zaufanym workspace, który jest folderem na dysku (wirtualne workspace, na przykład GitHub Repositories w przeglądarce, nie są wspierane). Do tego zainstalowany i skonfigurowany OMP. Najprościej uruchomić omp raz w terminalu i zalogować się. Rozszerzenia instalujesz z plików VSIX.

Każde uruchomione Visual Studio ma swój jeden OMP, startujący w katalogu otwartego solution. VS Code uruchamia go w pierwszym folderze workspace. Jeśli się wysypie, rozszerzenie podniesie go ponownie. To, co agent potrafi, zależy od Twojej wersji OMP.

Budowanie ze źródeł

Jeśli chcesz zbudować rozszerzenie do Visual Studio sam, potrzebujesz Windowsa, Visual Studio 2026 z dodatkiem do tworzenia rozszerzeń i .NET 10 SDK. Wszystko jest opisane w README repozytorium.

F5 otwiera osobną, eksperymentalną kopię Visual Studio, więc Twoja codzienna instalacja zostaje nietknięta. Żeby używać nowej wersji na co dzień, zainstaluj świeżo zbudowany VSIX.

Rozszerzenie do VS Code wymaga Node.js 22.12 lub nowszego: npm install, a potem npm run package zapisuje plik VSIX do zainstalowania w edytorze.

inne projekty